Dwadzieścia lat temu, w sierpniu 1990 r. grupa poznańskich fascynatów Irlandii założyła Towarzystwo Polsko-Irlandzkie. Minęło 20 lat, jedno pokolenie jak mawiają. Nadszedł czas refleksji.

Towarzystwo powstało jako realizacja marzenia grupy ludzi różnych profesji, były to specyficzne czasy, upadł komunizm a Polska właśnie nawiązała kontakty na szczeblu ambasadorów z Irlandią. O Wyspie naszych marzeń niewiele w Polsce wiedziano w owym czasie. Owszem, muzyka folkowa jak i pop czy rockowa była znana, nieźle prezentowała się literatura irlandzka dość dobrze znana w Polsce czy też wreszcie znane były wydarzenia z Irlandii Północnej. Jednak trzeba było się tym interesować, żeby dotrzeć do tej właśnie Irlandii na odległość. Były to czasy, gdy przeciętny Polak na hasło Irlandia myślał o Islandii, i odwrotnie, Poland = Holland dla Irlandczyków!

Należy wspomnieć, iż u progu lat 90 dla Polaków obowiązywały wizy do Irlandii a i sama podróż była karkołomna! Jedyna możliwość to podróż promem z Francji bądź Wielkiej Brytanii lub drogą lotniczą z przesiadkami. Nie było żadnego połączenia bezpośredniego z Zieloną Wyspą nie mówiąc o tanich linia lotniczych!!!

Dlatego też Irlandia była Wyspą marzeń, do której bardzo trudno było dotrzeć!

Zakładając TPI mieliśmy nadzieję spopularyzować Irlandię w Polsce, przybliżyć jej piękno, wspaniała tradycję i kulturę, dotknąć historii i dnia współczesnego. Przez wiele lat z większym lub mniejszym szczęściem udawało się nam spełniać to zadanie. Dzięki TPI setki osób zakosztowały Irlandii, spotkały się z Zieloną Wyspą zarówno w kraju jak i TAM. Powstały niesamowite przyjaźnie, a niektóre związki trwają do dziś!

TPI organizowało wiele przedsięwzięć mających zbliżyć nasze dwa kraje, ściśle współpracowaliśmy od samego początku z Ambasadą Irlandii. Na początku XXI wieku zaczęliśmy się, jako kraj, zbliżać do wejścia do Unii Europejskiej, tym samym staliśmy się o wiele bliżsi Irlandii. Wreszcie przełomowy rok 2004 otworzył wielotysięcznym rzeszom rodaków drzwi na Zieloną Wyspę! Dzisiaj Irlandia stała się dla Polaków krajem „za miedzą”, dla wielu Ziemią Obiecaną i nową ojczyzną.

Z czystym sumieniem możemy dzisiaj powiedzieć, iż to co sobie na początku działalności założyła mała grupa marzycieli, dzisiaj po 20 latach stało się rzeczywistością! Cel jaki stawiało sobie TPI w 1990 r. został osiągnięty. Misja została wypełniona.

Po dwudziestu latach, patrząc wstecz widzę wspaniałych ludzi, wspaniałe i piękne czasy, o których nigdy nie zapomnę. Jednak i czasy i ludzie się zmieniają.

Dzisiaj możliwości działalności TPI są dość skromne. Zmieniły się realia i brakuje obecnie spontaniczności, działalność non-profit jest dobra dla idealistów, a większość młodych ludzi zajęta jest urządzaniem sobie życia. Proza dnia powszedniego góruje nad marzeniami. A i te marzenia spowszedniały. Irlandia obecnie dla Polaków jest na wyciągnięcie ręki stąd zainteresowanie jej popularyzowaniem niknie. Zresztą czy trzeba jeszcze Irlandię popularyzować?

Dwudziesta rocznica powstania TPI skłania do refleksji. Czas działania TPI minął, dzisiaj pałeczkę w działalności promującej Irlandię przejęła istniejąca od 2003 r. Fundacja Kultury Irlandzkiej. To właśnie Fundacja stała się spadkobiercą TPI, a wszystkie osoby związane do tej pory z Towarzystwem, ci którzy chcą jeszcze być propagatorami irlandzkiej kultury, znajdą pole do działania w ramach Fundacji.

Zamykając dwudziestoletni rozdział istnienia TPI, któremu miałem zaszczyt przez te 20 lat prezesować, pragnę podziękować wszystkim za ten wspaniały czas! Piękne 20 lat trwać teraz będzie w Fundacji Kultury Irlandzkiej!

Z najlepszymi życzeniami

Krzysztof Schramm
Prezes Towarzystwa Polsko-Irlandzkiego
Fundacja Kultury Irlandzkiej

Mieszkając na Zielonej Wyspie brakowało nam telewizji, informacji, czy chociażby relacji z koncertów, spotkań kulturalnych. Wychodząc naprzeciw tym wszystkim potrzebom, postanowiliśmy stworzyć telewizję przyszłości - telewizję internetową.
Prace nad projektem telewizyjnym zaowocowały stworzeniem własnych rozwiązań teleinformatycznych i tak powstała telewizja internetowa Polonii, nadająca ze strony internetowej www.itve.pl

Telewizja jest alternatywą dla wszystkich tych, którzy poza prasą polonijną na Zielonej Wyspie za pośrednictwem programów iTVe będą przenosić się do miejsc, w których dzieje się zarówno coś ważnego, istotnego jak i zabawnego.
Dzięki kanałom tematycznym każdy jest w stanie decydować - co chce zobaczyć w danej chwili. Obraz video nadawany z Zielonej Wyspy, stał się pomocnym narzędziem pozwalającym przekraczać na ekranach monitorów wirtualne granice nie tylko pomiędzy Polską a Irlandią.

ITVe jako pierwsza telewizja internetowa na Zielonej Wyspie, stworzyła możliwość podróżowania pod celtyckim niebem ale również wyjątkową możliwość uczestniczenia w polskiej emigracyjnej rzeczywistości na Wyspie, umożliwiając tym samym obcowanie z polonią w Irlandii za pomocą jedynie kliknięcia „myszką”.

Projekt telewizji internetowej dla rodaków to wspólna praca grupy pasjonatów, ale równocześnie osób z wieloletnim doświadczeniem zarówno radiowym jak i telewizyjnym.

Mamy nadzieję, że pomysł nasz wkrótce pozwoli również na "emigrowanie" projektu telewizji również do innych krajów, w których nie brakuje naszych rodaków.
Naszym zamiarem jest objęcie projektem jak największej liczby Polonii na całym świecie. Stąd też nazwa: Internetowa Telewizja Polonii.

Serdecznie zapraszam do współpracy. Jestem do Państwa dyspozycji. Chętnie odpowiem na wszelkie pytania.

Z poważaniem

Jacek Jaszczyk

Telewizja Internetowa Polonii iTVe
www.itve.pl
(+353) 85 156 55 92

Na roboczo i bez fanfar (jak inni) oddajemy do Waszych rąk Czytelnicy Irlandzki Niezbędnik II. Nasz przewodnik w całości poświęcony jest sprawom opieki społecznej w Irlandii. To pokłosie Waszych pytań i wątpliwości kierowanych do nas za pośrednictwem portalu www.wyspa.ie .
Jestem szczęśliwy, że wsparcia naszym dzialaniom udziela pan Enda Kenny i partia Fine Gael. W przeciwieństwie do innych ugrupowań politycznych, które tylko imigrantami zajmują się „od wielkiego święta”, Fine Gael w nas Polakach dostrzega partnerów i ważny element nowego, multikulturowego społeczeństwa irlandzkiego.
Fine Gael zachęca do bycia aktywnym obywatelem. Fine Gael chce liderów naszej społeczności umieścić na listach przyszłorocznych wyborów samorządowych. Fine Gael – wreszcie – wsłuchuje się w nasze problemy i potrzeby, po to, by skutecznie nas reprezentować na politycznych i społecznych forach.
W środku Niezbędnika znajdziecie wkładkę poświęconą sprawie rejestracji wyborczej by być uprawnionym do głosowania w przyszłorocznych wyborach.
Fine Gael stawia na Nas – my postawmy na Fine Gael!
Pragnę gorąco podziekować za wielką pomoc, zainteresowanie problemami polskiej community panu Enda Kenny – liderowi Fine Gael. Szczególnie ciepło Rafałowi Jarosowi.

Tomasz Wybranowski
redaktor naczelny

W muzyce celtyckiej – obok rytmicznych i skocznych utworów - istnieją niesamowite zbiory przepięknych ballad, nostalgicznych melodii i wyciszających kompozycji.

Podczas koncertu, zarejestrowanego 21 listopada 2009 roku w Pocysterskim Zespole Pałacowo-Klasztornym w Rudach,

muzykom udało się takie właśnie pokłady z muzyki celtyckiej wydobyć i niezwykle wyciszoną, wręcz balladową muzyką stworzyć niecodzienną atmosferę do wytchnienia, zadumy, uspokojenia …

Niezwykle ważnym elementem projektu jest udział Anny Dymnej, która w nastrojowy repertuar wplotła staroceltycką poezję oraz fragmenty wierszy ks. Jana Twardowskiego. Poezja w jej głosie zawsze brzmi wręcz magicznie..

Płyta DVD „Celtic Dream” to dwupłytowy album, będący rejestracją tegoż właśnie wyjątkowego i niecodziennego koncertu.
Lada dzień ukaże się również CD ze ścieżką dźwiękową... i choć oficjalna promocja i sprzedaż płyt rozpocznie się dopiero 1 czerwca, naszym wiernym Fanom umożliwiamy wcześniejszy zakup za pośrednictwem naszej strony .

Prawie wszystko czym zajmuje się Robert Makłowicz związane jest z przymiotnikiem „kulinarny”. Dziennikarz, krytyk, detektyw oraz podróżnik kulinarny. Jak sam mówi, gdyby nie zajmował się gotowaniem, to by życiu tylko jadł. Autor „C.K. Kuchnia”, „Zjeść Kraków”, „Dialogów języka z podniebieniem”, „Czy wierzyć platynowym blondynkom?” i „Podróży kulinarnych Roberta Makłowicza. Smak Węgier”. Tysiące telewidzów poznaje z nim smak świata, śledząc jego „Podróże kulinarne” w TVP2.

	Dublin Zwiedzanie Irlandii rozpoczniemy od wizyty w Browarze Guinnessa, który w roku 2009 obchodził swoje 250-lecie istnienia. Uzyskamy możliwość zapoznania się z procesem produkcji najsłynniejszego stouta na świecie, odwiedzimy także browarową kuchnie, w której przyrządzimy małże w sosie śmietanowym w piwie typu stout. Dalsza trasa biegnie pubowo-artystyczną dzielnicą Temple Bar. Nie zabraknie także najważniejszych miejsc położonych na południowym brzegu rzeki: uniwersytetu Trinity College, katedry św. Patryka, parku Phoenix z rezydencją prezydent Irlandii. Będzie takŜe akcent literacki: wycieczka śladami Leopolda Blooma głównego bohatera powieści „Ullises” Jamesa Joyce’a. Obejrzymy główną ulicę Dublina - O’Connell Street z budynkiem poczty głównej, destylarnię whiskey Jameson, ekskluzywne domy irlandzkich muzyków w podmiejskim Killiney oraz port promowy i przystań jachtową w Dun Laoghaire. Poznamy producentów: serów pochodzących z hrabstwa Wicklow oraz wielokrotnie nagradzanego w prestiżowych konkursach masarskich rzeźnika z miejscowości Killiney.
	Wokół Dublina Współczesny Dublin zaprasza do zwiedzania ciekawych historycznych miejsc, które dziś mogą niekiedy zaskakiwać. W dawnej centrali telefonicznej w centrum miasta mieszczą się najsłynniejsze dublińskie delikatesy. W destylarni Johna Jamesona można się dowiedzieć wszystkiego na temat irlandzkiej whiskey. Robert Makłowicz omawia tam składniki, smaki i aromaty, a także degustuje trunek. W miasteczku Wicklow na południe od stolicy zwiedza rodzinną farmę, gdzie przygląda się dojrzewalni brie i cheddara.
	Galway i okolice Miasto Galway położone na zachodzie Irlandii znane jest z odbywających się tam od wielu latfestiwali ostryg, nie zabraknie więc i ich. Wzgórza Burren to wapienny płaskowyż, jedna z największych atrakcji turystycznych Irlandii a znajdujących się tam dolmen Poulnabrone jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych zabytków w Irlandii. Robert Makłowicz odwiedzi także wędzarnie dzikich łososi w miejscowości Lisdoonvarna, oraz rodzinną piekarnię w Galway.
	Cork i okolice Miasto Cork zostało uznane przez wydawnictwo Lonely Planet jednym z 10 miejsc wartych obejrzenia w roku 2010, nie bez przyczyny mamy więc możliwość obejrzenia jego największych atrakcji turystycznych: targu English Market, starego więzienia, Muzeum Masła czy Kościoła św. Anny. Nie zabrakło też atrakcji wokół Cork: muzeum dziedzictwa i emigracji w porcie Cobh, ostatnim do którego zawinął przed swym zatonięciem Titanic oraz zamku Blarney. Pocałowanie znajdującego się tam kamienia ma według legendy dać moc elokwencji. Będzie też limeryk na moście w mieście Limerick.
	Belfast Wizytę w stolicy Irlandii Północnej zaczynamy od przypomnienia sobie niełatwej historii miasta, która w XX wieku doprowadziła do wybuchu konfliktu na tle religijnym i politycznym. Można tu odnaleźć jego liczne ślady: wielkie malowidła na ścianach domów w dzielnicach protestanckich i katolickich, posterunki wojskowe i wysoki mur dzielący Shankill Road od Falls Road – miejsca zbrojnych starć i zamachów bombowych. Na szczęście dzisiejszy Belfast to miasto pokoju, w którym warto odwiedzić m.in. sobotni targ spożywczy St. George’s Market, skosztować świeżych ryb i owoców morza w miejscowych restauracjach czy wypić piwo w zabytkowym pubie przy Great Victoria Street. Danie główne odcinka: kotlety wieprzowe z jabłkami w sosie z cydru i musztardy gruboziarnistej.
	Kierunek Atlantyk W tym odcinku Robert podróżuje po Irlandii Północnej, po hrabstwie Antrim. Chce dotrzeć na północ wyspy, nad sam Atlantyk, do miasta Derry / Londonderry. Na północne wybrzeże z Belfastu najlepiej wyruszyć malowniczą drogą Antrim Coast Road, wykutą w nadmorskich klifach. Oprócz podziwiania widoków, po drodze warto zatrzymać się w miasteczku Glenarm, słynnym z zamkowo-ogrodowej posiadłości hrabiów Antrim, siedziby rodu McDonnellów. Na herbatkę z bułeczką typu scone dobrze będzie wstąpić do restauracji przy porcie rybackim w Carnoulgh, w której często bywał Winston Churchill, ponieważ należała do jego babki. Sir Winston również jadał tu scones z masłem, dżemem i śmietaną. Już na atlantyckim wybrzeżu, w pobliżu skał, na których roztrzaskały się w XVI w. niedobitki hiszpańskiej Wielkiej Armady, smakosz z Krakowa przyrządza zupę porową z owsianką i kiełbaskami wieprzowymi. Na deser – miasto Derry vel Londonderry i jego fascynujące dzieje.
	Tropem legend Jedną z największych – również dosłownie – legend północnej Irlandii jest Titanic, zbudowany w stoczni Harland & Wolff w Belfaście. Krytyk kulinarny z Polski od niej właśnie rozpoczyna swoją kolejną podróż. Na nabrzeżu stoczni, w asyście miejscowego szefa kuchni przygotowuje danie z menu pechowego liniowca, podane w czasie ostatniej kolacji przed zatonięciem olbrzyma: zupę-krem z kaszy jęczmiennej (pęczaku) doprawianą śmietaną i irlandzką whiskey. Kolejne legendy na trasie podróży to specjały spożywcze: cydr czyli niskoalkoholowy jabłecznik, produkowany tradycyjną metodą czarny bekon czy też owoce morza: przegrzebki i ostrygi, których festiwal odbywa się co roku w Hillsborough. Największą duchową legendą całej Zielonej Wyspy jest święty Patryk, legendarny misjonarz, czczony na Północy zarówno przez katolików jak i protestantów.